Dierenlief en leed. In een wereld vol ongekend leed, verdriet en verwaarlozing vind ik het soms moeilijk mezelf staande te houden. Het opvangen van kansloze, vaak al zieke dieren is zwaar. Nog zwaarder is het niet opvangen, simpel omdat er geen plek is en ik nee moet zeggen. Nou valt dat nee zeggen tegen mensen me steeds gemakkelijker, immers het zijn maar drie letters en met genoeg oefening lukt het al bijna vloeiend, om er dat ene woord van te maken. Ik probeer me af te sluiten en niet aan het dier te denken wat de prijs van de rekening betaald. Maar je kunt niet alles redden, dat doet zeer. Het delen van de leuke, lieve plaatjes en filmpjes van wat inmiddels al weer tot mijn universumpje is uitgegroeid maakt best veel los merk ik. Dat doet me meer dan ik kan zeggen. En dan…..dan komt er een item voorbij waar ik niet bij weg kan kijken. Dat al vele jaren niet doe, want zoveel leed in een land als het onze kan ik me gewoon niet voorstellen, zoals de Oostvaardersplassen. Het evenwicht zeg maar tussen het lief en leed wat je deelt met je vrienden op de sociale media. De reacties die me het meest bij blijven zijn: als je de mens leert kennen ga je van dieren houden. Iets waar ik me totaal niet in kan vinden, een dier is geen vervanging van of invulling voor….. Ik houd ontzettend van mensen, zou niet zonder ze willen, ze kleuren mijn leven en vullen mijn hart. Er zijn ook exemplaren bij waar ik inderdaad neigingen bij krijg die niet bij mijn pacifistische aard passen. Maar hier probeer ik de kracht van mededogen toe te passen, moeilijk soms, heel erg moeilijk meestal! Maar het proberen waard. Want ieder mens heeft recht op groei en de kans te veranderen, te leren en zijn hart te openen. Ik zal een voorbeeld geven, ernstig verwaarloosde hondjes aangetroffen in woning……. Na mijn nagels tot aan mijn knieën af gevreten te hebben, de lade met keukenmessen en andere huis tuin en keukenwapens gesloten te hebben. Ben ik het gesprek aangegaan. Niet zo mooi wat je dan allemaal te horen krijgt…..leed, ellende, verdriet en eenzaamheid. Dat deze man ook nog begeleid werd raakte me extra. Immers waar in zijn leven alles mis ging, toch niet in dat van zijn begeleiders? Waar waren hun ogen als ze bij hem thuis kwamen. Of beter waar was hun hart!!!! Als ze deze stakkers van hondjes daar zagen wegkwijnen. Nee, ik praat niets goed. Maar ik praat wel! ook met zo’n man ja. Je kunt helemaal niet meer van dieren gaan houden als je minder van je medemens gaat houden. Liefde is geen weegschaal die doorslaat naar de ene of de andere kant. Liefde is iets wat altijd aanwezig is en kan groeien voor elk levend wezen. Natuurlijk ben ik ook teleurgesteld, is mij verdriet aangedaan, ben ik geslagen, geschopt en misbruikt. Ik ben met de mensen die dat gedaan hebben in het reine en laat ze niet meer toe in mijn leven maar daardoor ben ik helemaal niet meer van dieren gaan houden, ook niet anders. Nee, die liefde was er altijd al en even groot. Als de stelling waar zou zijn ( of het gezegde) zodra je de mens leert kennen, enz… Dan zou dat ook nog eens impliceren dat de dieren er voor ons zijn en dat is nu pertinent onjuist. Dieren zijn er niet om onze teleurstellingen in het leven te compenseren. Dieren zijn er voor zichzelf en aangezien wij als mens er een potje van gemaakt hebben is het aan ons om de puinhopen op te ruimen. Onze verantwoordelijkheid te nemen voor wat wij aangericht hebben met ons fok en bezit gedrag. De zorg over te nemen van de dakloze dieren die overgeleverd zijn aan de wrede grillen van de mens. Maar niet door niet meer van mensen te houden!!! Juist niet, hou wel van ze. Help ze, onderwijs ze, laat ze zien wat liefde is. Leer ze dieren kennen door onze ogen en niet die van hun geïndoctrineerde cultuur, achtergrond of opvoeding. Geef ze de kans te veranderen en te groeien, maar smijt ze niet zomaar weg. Hou van mensen om van dieren te houden. Hun lot ligt in onze handen en die handen geven vanuit liefde nooit vanuit haat. Soms is het liefhebben van je vijand de grootste heldendaad die je kunt verrichten, je red er twee levens mee. Wie weet is het een strijd die we nooit zullen winnen. Wie weet is het al te laat. Maar als we de momenten van geluk, hoe kort ook aan één rijgen ontstaat er een ketting lang genoeg om de wereld te omhelzen. En soms is er niet meer nodig dan dat. Het is geen heilig evenwicht, maar een kwestie van liefdevol tegenwicht liefs Norma