Alweer een tijdje geleden op een morgen heel vroeg is Zjene overleden.

Zjene was onze koe, onze dochter, onze vriendin.

S’nachts gaf ze aan dat ze niet meer verder kon, na al die tijd van alles genoten te hebben, de gulzigheid waarmee ze at, genoot en blij was. Wilde ze vannacht niet meer eten. Met haar grote warme ogen keek ze me aan.

En gaf aan dat het goed was, dat ze niet meer verder kon.

Na een lelijke val met talloze complicaties. Van onze kant alle mogelijke inspanningen haar leven te redden, was ze op.

De dierenarts kwam….

Stevig hielden we haar vast, onze adem vermengde zich met de hare, onze wangen nat van de tranen plakten zich vast aan haar grote warme wang.

Zuchtend liet ze haar grote prachtige hoofd in onze schoot vallen.

De schoot die haar 9 jaar geleden een thuis gaf.

Die haar het leven gaf en de liefde. Die elke dag opnieuw voor haar zorgde, haar bijzondere ziel omarmde.

Ze woonde binnen, ze dronk haar melk uit onze handen.

De eerste wankele stappen in vrijheid deed ze dartelend. Achter haar nieuwe moeder aan.

We vergroeiden met elkaar.

Wij als gezin….

Ze werd groter en groter en paste niet meer in mijn huisje toen.

Maar oh, ze bleef het proberen. Dit tot zuchtende verbijstering van mijn kant.

En met desastreuze resultaten voor mijn huisje.

Maar met grote pret van haar kant.

Het was haar thuis.

Op een dag werd ik gebeld door de psychiatrische hulpverlening. Een man, niet in staat om meer contact te maken. Zijn droom was knuffelen met een koe.

Zjene net in haar puberteit, was een dolle woesteling zonder enige finesse of voorzichtigheid.

Toch stemde ik toe, ik vertrouwde haar.

Toen hij bij haar stal naar binnen stapte vleide ze zich neer en omhelsde deze kwetsbare ziel met haar grote sterke hals en hoofd.

Ontroerd stonden we te kijken hoe hij schokte en huilde met zijn armen om Zjene haar hals.

Ze troostte en bleef hem vasthouden. Uren achtereen lag ze geduldig in een omstrengeling met een wildvreemde man. Zonder zelfs maar te bewegen.

We huilden allemaal om het cadeau wat mijn koe die dag gaf aan deze man.

De opgekropte tranen van jaren en jaren vloeiden als een te lang gedragen last van zijn schouders, werd bevrijd van de ketenen van zijn ondraaglijke pijn.

Het stilzwijgen van jaren wist zij, Zjene te doorbreken. Een heel klein stukje van dat verbrijzelde hart te genezen.

Ze deed dat en vroeg er niets voor terug…

Toen kwam de brand, ons huis, ons thuis verbrande die zwarte dag. die brand zoveel meenam en zoveel tranen bracht.

Zjene kwam eruit, ik haar mama haalde haar eruit.

Sterke handen sleurden haar van het erf naar de veiligheid, weg van mij.

Het gaf hilarische beelden, brandweermannen die achter een koe aangesleurd werden.

Maar ze leefde, zoals veel van mijn dierenkinderen die dag de brand overleefden.

Na een aantal dagen kwam ze weer thuis, een provisorisch nieuw stalletje had haar mama gebouwd.

Zjene was diep in de rouw toen ze zag dat niets meer was, wat haar zo vertrouwd was.

Maar we hadden elkaar….we kwamen er door.

De nieuwe plek, ons nieuwe leven. Zjene was er thuis.

Land, gras, ruimte. Wat was ze gelukkig. En wat maakte ze ons gelukkig.

Ze was anders, heen en weer geslingerd tussen de geslachten in haar. Hielp ik haar al jaren om haar vrouwelijkheid te laten winnen. Zjene was transgender, de eerste koe die de kans kreeg dit te uiten.

De eerste koe die daarbij geholpen werd.

Ze werd een boegbeeld, dat dieren gevoelens hebben gelijk aan de onze. Ze kreeg brieven van mensen die worstelden waar Zjene mee worstelde.

Zejene had mij, de meeste mensen hadden niemand.

Ze werd groot nieuws, als eerste transgender koe van Nederland en juist doordat de mensen haar en mij zo veroordeelden kon Zjene haar laatste boodschap nog uitdragen.

De boodschap dat je mag zijn wie je diep van binnen bent.

En dat je het recht hebt op hulp daarbij.

Ze hoefde niet te kunnen praten, want ik kon luisteren naar de taal die ze sprak, waar geen woorden voor nodig zijn.

En vannacht sprak ze, laat me gaan Mama….ik deed wat ik kwam doen op aarde en het is goed zo.

Ondanks die hartverscheurende pijn die ik voel gaf ik haar het laatste cadeau wat ik haar kon geven.

In grote liefde gaf ik haar het leven en  in nog grotere liefde nam ik het haar weer af.

Liefs