oud iedereen wil het worden, niemand wil het zijn.
16:41
Fabio,
Ik stond stil op uit bed en liep naar hem toe.
Zomaar was ik wakker geworden omdat ik iets voelde. Een vebinding. Ik tilde hem op en liep langs de grote spiegel, zag ons staan in het half donker. Het ontroerde me zo, dat kleine stoere lijfje. Die iedereen en alles vroeger te lijf ging en nu als een baby gedragen werd.
Zich in mijn armen krulde en zijn hoofdje tegen mijn borst legde.
Dat onnoemelijk stoere dappere dier, die onverschrokken ooit drie overvallers in mijn huis te lijf ging.
Die met niets om te kopen was, maar immer trouw aan mij. Was nu uit bed gevallen en kon er niet meer in komen. Zijn lichaam langzaam aan het oplossen in de tijd.
Warme ogen keken in de mijne en ik legde hem zacht naast me in bed.
Omarmde hem en omhelsde alles wat was. Wat hij is en nog gaat worden. Fabio was een laatste kans hond toen hij bij me kwam.
Ze belden of ik het een kans wou geven. Die ene kans!!! Zou voor altijd duren…
Bij aankomst zagen we elkaar in de ogen en Fabio ontspande, eindelijk iemand die hem begreep en gaf wat hij zo hard nodig had.
Nu, is het mijn beurt “to return the favor”om voor hem te zorgen te begeleiden en hem in zijn waardigheid te laten.
Elke grijze haar op zijn snuit, de staar op zijn ogen, de tanden die er niet meer zijn.
Het karakter wat onverminderd temperamentvol is, maar net “ietsjes”meer slaap nodig heeft.
Ouderdom is zo vertederend, zo aandoenlijk en zo krachtig. De tijd zien verstrijken, de jaren, maanden die weg glijden terwijl het vertrouwen en de liefde groeit. Het is een ongelooflijk cadeau, de ouderdom. Het is zo wijs en zo puur, zo lief en zo eerlijk. de manier waarop ieder levend wezen het laatste stuk weg naar de dood aflegt zou voor iedereen prioriteit moeten zijn. en we zouden allemaal iets kunnen doen om dat liever, mooier, beter, zachter en bovenal minder eenzaam te maken.
Waarom zijn wij mensen zo bang voor de ouderdom? Omdat het ons confronteert met onze eigen sterfelijkheid? Omdat de tijdspanne van een hond in het kort aan geeft wat ons te wachten staat?
Waarom is het zo moeilijk om voor oude honden nog een thuis te vinden, is het de angst voor het verdriet ze snel te moeten missen? Of is het onze eigen angst. Want tja, zo lief zijn we niet voor onze eigen soort als ze oud en afhankelijk zijn. Zo goed zorgen we met zijn allen in dit welvarende land niet voor onze eigen oudjes.
We stoppen ze weg en krimpen in op hun zorg. We kampen met personeelstekort. Waardoor fouten gemaakt worden. Er mensen vergeten worden op een toilet, of een te hete douche. Er geen tijd is voor zoiets simpels en belangrijks als waardigheid.
Als ik kijk naar Fabio zie ik iets van mezelf, mijn eigen toekomst. Mijn eigen voortschrijdende leven wat onherroepelijk gebreken met zich mee gaat brengen. Het boezemt me geen angst in. Ik zie er niet tegen op. Wat het wel doet is dat ik me meer en meer realiseer hoe we met onze eigen soort omgaan. Hoe eenzaamheid en het verliezen van waardigheid een standaard module is geworden in de ouderen zorg. we spugen op onze eigen toekomst door de ouderdom te vergeten om ons heen.
Heel veel honden sterven eenzaam in het asiel, op straat of ergens achter een schuur! Omdat we bang zijn voor ons eigen verdriet. zonder aan het geluk van de ander te denken. Zoiets is het misschien, dat we zo druk zijn met onszelf dat we niet met ouderdom van de ander om kunnen gaan. En ze laten sterven in een tehuis, ziekenhuis of ergens achter een symbolische schuur. Oud, iedereen wil het worden maar niemand wil het zijn. (Zien)
Categorieën: Norma' blog
normasuniversum 